Τρίτη, 31 Μαρτίου 2009

Από τη "Λογοτεχνία κατεύθυνσης" (εκεί) / στη "Χρυσόμυγα" (εδώ)

Κάνουμε μια περιδιάβασή στο ιστολόγιο των φίλων μας, από το 6ο Λύκειο Καλλιθέας, για τη Λογοτεχνία της κατεύθυνσης και μια στάση τέρψης της πολύ ωραίας ανάρτησής τους με τίτλο:



Γιάννης Ρίτσος, Δελφοί (απόσπασμα)

[Ένας γέρος οδηγός αρχαιοτήτων μιλάει σ’ ένα
νέο επίσης οδηγό αρχαιοτήτων]


Κουράστηκα σήμερα πολύ· – βλέπεις κι ετούτη η ζέστη· – όλα τα χρόνια κουράστηκα
ανεβοκατεβαίνοντας απ’ το Γυμνάσιο στο Μουσείο, απ’ το Μουσείο στο Θέατρο,
απ’ το Θέατρο στο Στάδιο κι ανάστροφα. Κουράστηκα να δείχνω
δίχως να βλέπουν· να μιλώ δίχως ν’ ακούν. ΄Ισως γιατί ’μαι γέρος. Μα, το ξέρω,
τίποτα κι από σένα δεν άκουσαν κι ας κοιτούσαν τα χείλη σου. Ίσως μάλιστα
εσένα να σ’ άκουσαν λιγότερο, επειδή σε προσέχανε.
Κουράστηκα να περπατώ πέρα-δώθε στην Ιερά Οδό στη Στοά των Αθηναίων,
στην Κρήνη, στο Ναό του Απόλλωνα, στο χώρο των Κιόνων,– κουράστηκα
σάμπως να περπατάω αιώνες. Θαρρώ πως ανήκω
στην οικογένεια κι εγώ των αγαλμάτων, πως έχω τα χρόνια τους
και πιότερο ακόμη.
Τούτη η κούραση μόνο
μου απομένει δική μου, – και μ’ αρέσει· – τι άλλο να πούμε;

Τι λίγο που κρατάνε – όχι μονάχα οι ανθρώποι, μα και τ’ αγάλματα, οι πέτρες.
Ερείπια. Ερείπια. Πόλεμος πάνω στον πόλεμο.
Φωτιά, σεισμός, λεηλασία. Κι ύστερα η γαλήνη
των ερειπίων, καθησυχαστική, παρηγορητική, ατελεύτητη. Ανεβαίνεις
τον έρημο ανήφορο ως το Στάδιο· μια πέτρα κατρακυλάει σ’ ένα βάθος απίθανο, αφήνοντας
μιαν οπή στον αέρα δίχως αντήχηση· – μπορείς να χώσεις
εκεί μέσα το χέρι σου σαν κάτω απ’ το προσκέφαλό σου. Τίποτα.
Πηγμένη σιγαλιά σ’ όλο το μάκρος των κερκίδων.
Μόνο ο δυνάστης ήλιος, παντεπόπτης αδιάφορος, μπορεί και χαιρέκακος,
δείχνει απερίφραστα τ’ ακρωτηριασμένα μάρμαρα κάθε μέρα πιο μέσα.

(1961-1962)

6 σχόλια:

αθηνά χατζή είπε...

Δώρα!
είναι δυνατόν; Χάρηκα και συγκινήθηκα και σ' ευχαριστώ ειλικρινά.
Δε θα χαθούμε τώρα που ξαναβρεθήκαμε.
Φιλί μεγάλο

xrysomyga είπε...

Η Λίτσα είμαι, αλλά δεν έχει σημασία. Στο ίδιο σχολείο είναι και η Δώρα. Να βρισκόμαστε Αθηνά και να τα λέμε συχνά.

Δεστα'πα; είπε...

Τι άλλο να πούμε;
Καλήμέρα και Καλό μήνα κι αυτά βιαστικά! Πρέπει να πάω για δουλειά!
Χρυσομυγάκια, Λίτσα, τα λέμε!

xrysomyga είπε...

Κατερίνα,
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ
Με έχεις μπερδέψει παιδί μου με τα τόσα ιστολόγια που έχεις. Η φυσιογνωμία σου μου είναι άγνωστη. Θα τα πούμε από κοντά λίαν συντόμως. Στείλε στο mail το τηλέφωνό σου.

Διονύσης Μάνεσης είπε...

Λίτσα,

Ωραιότατο ( και...ριτσικό, βεβαίως, βεβαίως ) το παράλληλο. Η σειρά μου να το δανειστώ! :-)

xrysomyga είπε...

Διονύση,
είναι που εκπέμπουμε εκατέρωθεν σε ...ριτσικά μήκη κύματος.