Το σχολείο μας, τιμώντας τη μέρα αυτή, πραγματοποίησε αναδρομική (καιρού επιτρέποντος δηλαδή) δενδροφύτευση κατά μήκος του δρόμου προς τη Χρυσοβίτσα. Προηγήθηκε ενημέρωση, από τη δασική υπηρεσία Μετσόβου, για την ανάγκη προστασίας του περιβάλλοντος και δόθηκαν οδηγίες φύτευσης δασικών δέντρων σε μαθητές - καθηγητές.
Ε, εσείς εκεί πίσω που το ρίξατε στην ξαπλωτερί, σας ζάλισε κι ο ήλιος, άντε πάρτε από ένα δενδρύλλιο και ξεκινάμε.
Μήπως εσείς ξεμείνατε τελευταίοι για να σας προλάβω κι εγώ;
Κουράγιο. Έχουμε πολύ δρόμο ακόμα μπροστά μας. Τουλάχιστον μας άνοιξαν τους λάκκους και δεν θα χρειαστεί να σκάψουμε.
Ο λάκκος όμως, έχει το απαραίτητο βάθος και πλάτος; Πρέπει να έχει τουλάχιστον 50 εκ. βάθος και 40 εκ. πλάτος.
Κάνε καλέ θεούλη μου να πιάσει το δεντράκι!
Τί, μόνος του θαρρείτε πως θα τα κατάφερνε;
Μπράβο σας που πατάτε το χώμα γύρω από το δεντράκι γιατί μόνον έτσι θα έρθει σε επαφή το χώμα με τις ρίζες και το δέντρο θα σταθεί μόνο του όρθιο.
Άκου λοιπόν κ. Στάμου για να μαθαίνεις.
- Με το αριστερό χέρι πιάνουμε το φυτό και το τοποθετούμε στο κέντρο του λάκκου όρθιο, έτσι που οι ρίζες του να αγγίζουν τον πάτο του λάκκου αλλά να μην διπλώνονται.
- Με το δεξί μας χέρι δίνουμε με προσοχή στις ρίζες τη φυσική τους θέση.
- Με το δεξί χέρι ή με ένα σκαλιστήρι ρίχνουμε ελαφρά και προσεκτικά χώμα μέσα στο λάκκο και σκεπάζουμε όλες τις ρίζες φροντίζοντας όμως να τις διατηρούμε στη φυσική τους θέση, χωριστά την καθεμιά, δηλαδή να μην ακουμπά η μία την άλλη και να μην διπλωθούν όλες μαζί.
- Πιέζουμε το χώμα γύρω από το φυτό με τις δυο παλάμες μας.
- Στη συνέχεια, συμπληρώνουμε και άλλο χώμα και το πατάμε καλά να καθήσει.
Σε ένα σωστό φύτεμα, το φυτό δεν πρέπει να βγαίνει από το έδαφος ακόμα κι αν το τραβήξουμε δυνατά.
Ποιος θα κάνει στη συνέχεια τα σκαλίσματα, τα ποτίσματα, τα κλαδέματα, θα καταπολεμήσει τις ασθένειες...
Ο Δήμος ελπίζω, γιατί αλλιώς τα δεντράκια μας δεν θα έχουν καμιά ελπίδα.
Λέτε να τα υιοθετήσουμε;
Όλα τα προϊόντα είναι ντόπια.
Πολύ γνωστές και πεντανόστιμες είναι οι πατάτες Χρυσοβίτσας.
Οι κυρίως πιατέλες ...
εξαιρετικό ζυγούρι στη σούβλα, εγχώριας παραγωγής, μμμμμμ πεντανόστιμο!
8 σχόλια:
Περιττό να σας πω μως με έχει φάει η μαύρη ζήλεια...Τέτοια οργάνωση!!!
Πού τέτοιες χαρές να δουν τα μάτια μας στο "κλεινόν" άστυ!
Στην υγειά σας, λοιπόν!
Ζητώ συγγνώμη για τις προχειρότητές μου όσον αφορά το όνομά μου.
Ειρήνη μου, γιατί δεν αποφασίζετε να εκδράμετε προς τα μέρη μας; Τόσο δύσκολο σας είναι να εγκαταλείψετε για λίγο από το "κλεινόν" άστυ;
Συγχαρητήρια συνάδελφοι και χρυσομυγάκια!Πάντα τέτοια!Βέβαια εμείς εδώ δίπλα στη θάλασσα ζηλεύουμε τις χαρές του βουνού.
Να είστε καλά!
Σ` ευχαριστούμε Γιώτα.
Βουνίσιοι εμείς, θαλασσινοί εσείς, κι εμείς ζηλεύουμε τα μύδια, στρείδια, χταποδάκι και λοιπά θαλασσινά.
Ορίστε μας! Βλέπετε τι κάνετε τώρα εσείς εκεί στο βουνό; Φυτεύετε κι άλλα δέντρα και μεγαλώνετε έτσι την ... απόστασή που μας χωρίζει.
Ευτυχώς, δηλαδή που ταυτοχρόνως και εκ τούτου μικραίνει η...ψυχική ( Που σιγά μην υπήρχε, δηλαδή!...)
Πάντα τέτοια, αγαπημένα ζουζούνια!
Κύριε Διονύση μας,
πάρτε το αερόστατό σας κι ελάτε για ...πολλές λήψεις.
Να το πιστέψουμε...???
Λίτσα, διαγωνισμός: Ποιος θα μου βρει ένα ποίημα του Ρίτσου ( αλήθεια, το ψάχνω κι εγώ πολύν καιρό) στο οποίο, αφού λέγονται διάφορα απίθανα πράγματα, στο τέλος το ποιητικό υποκείμενο διαρρηγνύει τα ιμάτιά του πως είναι αλήθεια!
Έτσι κι εγώ με το αερόστατο. Θα το πάρω και θα έρθω. Αλήθεια είναι!
Δημοσίευση σχολίου