Σάββατο, 30 Μαΐου 2009

Μπλογκοπαίχνιδο με τα "Ματωμένα Χώματα" της Διδώς Σωτηρίου


Το ξεκίνησε η Εαρινή Συμφωνία (
Αγγελική Κώττη) κι εμείς ακολουθούμε μετά χαράς!

Η Διδώ Σωτηρίου θυμάται διαβάζοντας αποσπάσματα από τα "Ματωμένα Χώματα" (σελ. 311-314).



- Φωτιά!
- Φωτιά!
- Βάλαν φωτιά στη Σμύρνη!
Πεταχτήκαμε ορθοί. Κοκκινόμαυρες φλόγες τινάζονταν στον ουρανό, χοροποδηχτές.
- Είναι κατά την Αρμενογειτονιά.
- Κατά κει φαίνεται να `ναι.
- Πάλι οι Αρμεναίοι θα τα πλερώσουνε!
- Αποκλείεται να κάψουνε ολόκληρη τη Σμύρνη. Ποιο συμφέρον έχουνε; Αφού έγινε πια δική τους...
Ποιο συμφέρον είχαμε μεις που καίγαμε τα τουρκοχώρια στην υποχώρηση;
Η φωτιά απλωνόταν παντού. Ντουμάνιασε ο ουρανός. Μαύρα σύγνεφα ανηφορίζανε και μπερδευότανε το `να με τ` άλλο. Κόσμος, εκατοντάδες χιλιάδες κόσμος, τρελός από φόβο, αρχίνησε να τρέχει απ` όλα τα στενοσόκακα και τους βερχανέδες και να ξεχύνεται στην παραλία σαν μαύρο ποτάμι.
- Σφαγή! Σφαγή!
- Παναγιά, βοήθα!
- Προφτάστε!
- Σώστε μας!
Η μάζα πυκνώνει, δεν ξεχωρίζεις ανθρώπους, μα ένα μαύρο ποτάμι που κουνιέται πέρα δώθε απελπισμένα, δίχως να μπορεί να σταθεί ούτε να προχωρήσει. Μπρος θάλασσα, πίσω φωτιά και σφαγή! Ένας αχός κατρακυλάει από τα βάθη της πολιτείας και σπέρνει τον πανικό.
-Τούρκοι!
- Τσέτες!
- Μας σφάζουνε!
- Έλεος!
Η θάλασσα δεν είναι πια εμπόδιο. Χιλιάδες άνθρωποι πέφτουνε και πνίγονται. Τα κορμιά σκεπάζουνε τα νερά σαν να `ναι μόλος. Οι δρόμοι γεμίζουνε κι αδειάζουνε και ξαναγεμίζουνε. Νέοι, γέροι, γυναίκες, παιδιά ποδοπατιούνται, στριμώχνονται, λιποθυμούνε, ξεψυχούνε. Τους τρελαίνουν οι χατζάρες, οι ξιφολόγχες, οι σφαίρες των τσέτηδων!
- Βουρ, κεραταλάρ! (Χτυπάτε τους τούς κετατάδες!).
Το βράδυ το μονοφώνι κορυφώνεται. Η σφαγή δε σταματά. Μόνο όταν τα πλοία ρίχνουνε προβολείς γίνεται μια πρόσκαιρη ησυχία. Μερικοί που καταφέρανε να φτάσουνε ζωντανοί ίσαμε τη μαούνα, μας ιστορούνε το τι γίνεται όξω, στις γειτονιές. Οι τσέτες του Μπεχλιβάν και οι στρατιώτες του Νουρεντίν τρώνε ανθρώπινο κρέας. Σπάζουνε, πλιατσικολογούνε σπίτια και μαγαζιά. Όπου βρούνε ζωντανούς, τους τραβούνε όξω και τους βασανίζουνε. Σταυρώνουνε παπάδες στις εκκλησιές, ξαπλώνουνε μισοπεθαμένα κορίτσια κι αγόρια πάνω στις Άγιες Τράπεζες και τ` ατιμάζουνε. Απ` τον Αι-Κωνσταντίνο και το Ταραγάτς ίσαμε το Μπαλτσόβα το τούρκικο μαχαίρι θερίζει.
Η φωτιά όλη νύχτα αποτελειώνει το χαλασμό. Γκρεμίζονται τοίχοι, θρυμματίζονται γυαλιά. Οι φλόγες κριτσανίζουνε μαδέρια, έπιπλα, και φτούνε σιδερικά. Ξεθεμελιώνουνε την πολιτεία ολόκληρη. Απλώνουν πάνω στα έργα των ανθρώπων και τα διαλύουνε. Σπίτια, εργαστάσια, σκολειά, εκκλησίες, μουσεία, νοσοκομεία, βιβλιοθήκες, θέατρα, αμύθητοι θησαυροί, κόποι, δημιουργίες αιώνων. Εξαφανίζουνται κι αφήνουνε στάχτη και καπνούς.
Αχ, γκρέμισε ο κόσμος μας! Γκρέμισε η Σμύρνη μας! Γκρέμισε η ζωή μας! Η καρδιά, τρομαγμένο πουλί, δεν ξέρει που να κρυφτεί. Ο τρόμος, ένας ανελέητος καταλύτης άδραξε στα νύχια του κείνο το πλήθος και το αλάλιασε. Ο τρόμος ξεπερνάει το θάνατο. Δε φοβάσαι το θάνατο. Φοβάσαι τον τρόμο. Ο τρόμος έχει τώρα το πρόσταγμα. Τσαλαπατά την ανθρωπιά. Αρχίζει από το ρούχο και φτάνει ίσαμε την καρδιά. Λέει: Γονάτισε, γκιαούρη! Και γονατίζει. Ξεγυμνώσου! Και ξεγυμνώνεται. Άνοιξε τα σκέλια σου! Και τ` ανοίγει. Χόρεψε! Και χορεύει. Φτύσε την τιμή σου και την πατρίδα σου! Και φτύνει. Απαρνήσου την πίστη σου! Και την απαρνιέται. Αχ, ο τρόμος! Όποια γλώσσα κι αν μιλάς, λόγια δε θα βρεις να τονε περιγράψεις.
Τί κάνουν, λοιπόν, οι προστάτες μας; Τί κάνουν οι ναυάρχοι με τα χρυσά σιρίτια, οι διπλωμάτες κι οι πρόξενοι της Αντάντ! Στήσανε κινηματογραφικές μηχανές στα καράβια τους και τραβούσανε ταινίες τη σφαγή και τον ξολοθρεμό μας! Μέσα στα πολεμικά οι μπάντες τους παίζανε εμβατήρια και τραγούδια της χαράς, για να μη φτάνουν ίσαμε τ` αφτιά των πληρωμάτων οι κραυγές της οδύνης και οι επικλήσεις του κόσμου. Και να ξέρει κανείς πως μια, μόνο μια κανονιά, μια διαταγή, έφτανε για να διαλύσει όλα κείνα τα μαινόμενα στίφη. Κι η κανονιά δε ρίχτηκε κι η εντολή δε δόθηκε!

Διδώ Σωτηρίου
Από τη φωτοθήκη της Σύγχρονης Ελληνικής Λογοτεχνίας που είναι διαθέσιμη στον κόμβο του ΕΚΕΒΙ.

Κυριακή, 17 Μαΐου 2009

Αξίζει να το δείτε

Το σκληρό εργατικό ωράριο του μαθητή



  • Σύμφωνα με έρευνα του Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών οι Έλληνες μαθητές έχουν το πιο σκληρό ωράριο απ` όλους τους εργαζόμενους.
  • Επίσης οι Έλληνες έφηβοι αντιμετωπίζουν τα περισσότερα ψυχολογικά προβλήματα σε σύγκριση με τους συνομηλίκους τους σε ολόκληρη την Ευρώπη.
  • Η Ελληνική οικογένεια δαπανά το μισό οικογενειακό προϋπολογισμό στην παραπαιδεία.
  • Η απουσία ελπίδας -είναι η πρώτη γενιά μετά τον πόλεμο που ξέρει καλά ότι θα ζήσει χειρότερα από τους γονείς της- φορτώνει τα παιδιά με πρώιμη απελπισία.
  • Μήπως ήρθε η ώρα να αφουγκραστούμε την απίστευτη αγανάκτησή τους;

Δευτέρα, 11 Μαΐου 2009

"Εμείς θα φυλάξουμε την αγάπη μας". Αντί επιλόγου


Τελείωσε και η γιορτή μας για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Γιάννη Ρίτσου.


Η αρχή είχε γίνει στις 29 Γενάρη. Ακολουθώντας τη ρήση του ποιητή:

"Δουλεύετε. Μόνο δουλεύοντας μαθαίνουμε όχι μόνο πως να δουλεύουμε αλλά και ανακαλυπτόμαστε και ανακαλύπτουμε, τι έχουμε να πούμε, τι αξίζει και πως να το πούμε" (25.6.1971),

δουλέψαμε όσο πιο πολύ μπορούσαμε και "χρωματίσαμε" με διάφορες "χρυσορόδινες ανταύγειες" το ιστολόγιό μας.
Δουλεύοντας ανακαλύψαμε έναν "πολυγράφο, ακόρεστο" ποιητή, που ακούραστα έγραφε, ζωγράφιζε, διάβαζε, έπαιζε πιάνο...

"Ο Ρίτσος έγραφε από "ανάγκη", μένοντας πολύ συχνά ξάγρυπνος, πεινασμένος, διψασμένος, δουλεύοντας δέκα, δώδεκα και μερικές φορές δεκαοκτώ και είκοσι ώρες το εικοσιτετράωρο, πραγματικός χειρώνακτας, άξιος ν` αγιάσει.
[...] Ποιητή τον έκαναν πολλά, πάντως ανάμεσα στα πρωτεύοντα ήταν η σφαιρική θέαση του σύμπαντος κόσμου, όπως κι η έννοια της Δικαιοσύνης και η ανυποταξία που είχε μέσα του. Και λέγοντας Δικαιοσύνη, δεν εννοώ μονάχα τη βαθύτατη αγάπη του. Εννοώ τη δική του Τάξη, την αστείρευτη ανθρωπιά του, την αφοσίωσή του σε ιδέες και πρόσωπα, το πείσμα του να προσπαθεί να αντιστρεψει την ασχήμια και εν μέρει να προσπαθεί να ακυρώσει το θάνατο με ό,τι ωραιότερο. Ένας ατελεύτητος έρωτας του Ωραίου τον διακατείχε και τον παρέσυρε, όπως όλοι οι έρωτες, ίσια και προς τα πάνω -αν και "βαθύ βαθύ το πέσιμο"...

γράφει η βιογράφος του και επιμελήτρια του αρχείου αυτογράφων έργων Γιάννη Ρίτσου, που είναι κατατεθειμένο στα Ιστορικά Αρχεία του Μουσείου Μπενάκη, κα Αγγελική Κώττη στο βιβλίο της Γιάννης Ρίτσος, Ένα σχεδίασμα βιογραφίας.
Να προσθέσουμε στο σημείο αυτό ότι η κα Κώττη ή Εαρινή Συμφωνία, μας έκανε την εξαιρετική τιμή να επισκέπετεται το ιστολόγιό μας καθ` όλη τη διάρκεια της χρονιάς και να μας ενθαρρύνει συνεχώς με την ευγένεια και καλοσύνη του λόγου της.
Την ευχαριστούμε ιδιαιτέρως
.

Το αφιέρωμα στον Γιάννη Ρίτσο, που παρουσιάσαμε στο τέλος της σχολικής χρονιάς, ήταν το γοητευτικό απόσταγμα του μοναδικού ταξιδιού μας στην Πολιτεία της Ποίησής του. Ανεβάζουμε την παρουσίαση στο ιστολόγιό μας για όσους φίλους μας θέλουν να τη δούνε ή να την κατεβάσουν στον υπολογιστή τους. Δεν είναι τίποτα σπουδαίο, μια σύντομη αναφορά στη ζωή και το έργο του, με παράλληλη προβολή βίντεο από το DVD με την αυτοβιογραφία του, έκδοση του "Αρχείου Κρήτης" του Γιώργου και της Ηρώς Σγουράκη και κάποιων άλλων βίντεο που κατεβάσαμε από το youtube καθώς επίσης αποσπάσματα με ηχογραφημένη τη φωνή του και τραγούδια.

Να προσθέσουμε επίσης ότι στο τέλος της γιορτής είδαμε στιγμιότυπα από το βίντεο της παράστασης "Να είσαι ήλιος, να χαρίζεις φως", που παρουσίασαν στο Μουσείο Μπενάκη οι μαθητές του 6ου Λυκείου Καλλιθέας και του 10ου Λυκείου Πειραιά στις 21 Μάρτη, Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, αφιερωμένης στο έργο του Γιάννη Ρίτσου.
Ευχαριστούμε θερμά τους εκπαιδευτικούς του 6ου Λυκείου Καλλιθέας κ. Διονύση Μάνεση που μας έστειλε το βίντεο και κ. Λίλα Τζέτζου τα αποσπάσματα από το αρχείο Σγουράκη.
Να συγχαρούμε θερμά, για άλλη μια φορά, όλους τους συντελεστές της παράστασης ιδιαίτερα τους μαθητές των δύο σχολείων και να μεταφέρουμε από δω το δικό μας πολύ ζεστό και ενθουσιώδες χειροκρότημα.

Να τους εκφράσουμε το θαυμασμό μας για τη δουλειά τους για την οποία, όσα λόγια και να πούμε ΔΕΝ ΦΤΑΝΟΥΝ

Να αναφέρουμε, τέλος ότι στο ιστολόγιο του 10ου Λυκείου Πειραιά δημοσιεύτηκε μια πολύ αξιόλογη και ενδιαφέρουσα έκτακτη έκδοση της μαθητικής τους εφημερίδας που τιτλοφορείται "ΕΦΗΒΕΙΑ", και είναι αφιερωμένη στα 100 χρόνια από τη γέννηση του Γιάννη Ρίτσου. Η εφημερίδα περιλαμβάνει συνέντευξη που πήραν μαθητές του 10ου Λυκείου Πειραιά από την Έρη Ρίτσου, μέσω του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, η οποία μιλάει για τον πατέρα, άνθρωπο και ποιητή Γιάννη Ρίτσο, τις κακουχίες που πέρασε, τη στάση του απέναντι στη ζωή και το θάνατο, τη ζωγραφική του, αλλά και τον ίδιο το Ρίτσο να μιλάει...

GIANNIS RITSOS GIANNIS RITSOS litsa

Η σημερινή μας ανάρτηση είναι αφιερωμένη σε όλους τους εκλεκτούς αναγνώστες του ιστολογίου μας (φανερούς και αφανείς), που στάθηκαν κοντά μας όλη τη χρονιά, ένθερμοι υποστηρικτές και πολύτιμοι συμπαραστάτες σε κάθε προσπάθειά μας.

Σκεφτήκαμε με τα χρυσομυγάκια να γράψουμε, αντί επιλόγου, ένα ποίημα. Σταχυολογήσαμε λέξεις, ημιστίχια και στίχους από ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου, που διαβάσαμε όλη τη χρονιά και δημιουργήσαμε την παρακάτω σύνθεση:

Πολύ με φορτώσατε μ` εγκώμια
κι όχι να πείτε πούκανα και τίποτα σπουδαίο.

Μα εγώ δεν τόχω σκοπό να καμαρώσω,

μονάχα "Ευχαριστώ".

Αυτό το ευχαριστώ είναι το τραγούδι μου.


Όλα ήταν καλά.
Φχαριστημένοι είμαστε
τα άλλα τα ξέρετε.

Και τώρα, ναι, σας βαβαιώνω

ο ορίζοντας είναι τριανταφυλλένιος.

Συνεχίζουμε τη ζωή μας ακέρια μες στον ήλιο.
Κοίτα τι όμορφα που ξημερώνει!

Κι ο κόσμος θα φτώχαινε

αν έλειπε το φως,

εμείς και το τραγούδι.


Τώρα ήρθε η έξοδος από το χρόνο.

Κι εμείς θα τον φυλάξουμε
με την ανάμνηση, τη γνώση και τη θέληση.
Τούτη την ώρα η φωνή μου λέει μονάχα εκείνο που δε θα μπορούσε να μην πει.
Όταν μονάχος είσαι τίποτα δεν είσαι.

Μόνο το πάρε-δώσε είναι γιοφύρι να περνά η ζωή και ν` ανεμίζει το χρωματιστό φουστάνι της.


Θάμα και θάμασμα
είναι το σφίξιμο χιλιάδων χεριών, τόμαθα

οι λίγες ώρες
πλάι σε ανθρώπους που αγαπούν
και μεγαλώνουν τα σύνορα του κόσμου, τόμαθα.


"Από δω προς τον ήλιο".

Νάτος ο ήλιος
μες στην καρδιά μας.
Χαμογελάμε
για ν` αγγίξουμε τον ήλιο.
Πιο νέα και πιο μεγάλα
τα φτερά μας.
Εκείνα που έρχονται,
προπάντων εκείνα που φτιάχνουμε, είναι δικά μας.

Είναι ώρα πια να σωπάσουμε.

Χωρίς τελεία τ` όνειρό μας.
Βάζουμε μόνο αποσιωπητικά....


Εύχομαι σε όλους τους μαθητές του σχολείου μας Καλή Επιτυχία στις εξετάσεις τους, που αρχίζουν σε λίγες μέρες, ιδιαίτερα όμως εύχομαι ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ στις εννέα μαθήτριές μας της Γ΄ Λυκείου, θεωρητικής και τεχνολογικής κατεύθυνσης που από την Παρασκευή ρίχνονται στη μάχη των Πανελλαδικών Εξετάσεων για "μια θέση στον ήλιο".


"Εμείς θα φυλάξουμε την αγάπη μας"

προς όλους τους φίλους και συνεργάτες μας
για την επόμενη σχολική χρονιά.





Παρασκευή, 1 Μαΐου 2009

Ένας αιώνας από τη γέννηση του ποιητή της Ρωμιοσύνης

«Tα βράδια κοιμάμαι έξω. Πάνω μου ψιχαλίζουν τ’ άστρα. Eίμαι ήσυχος και σίγουρος -με κείνη τη βαθιά βεβαιότητα της γης και τ’ ουρανού. Δε σκέφτουμαι στίχους -είμαι ένας στίχος μέσα στο ποίημα της ανθρωπότητας -νιώθω τούτο το δεσμό -τον ανασαίνω, τον ζω. Aν γίνει κάποτε στίχος -τόσο το καλλίτερο. Kαι θα γίνει. Δεν μπορεί να μη γίνει».

(Eπιστολή του Γιάννη Pίτσου προς την Kαίτη Δρόσου, όταν ήταν εξόριστος στη Λήμνο, το 1949 που περιλαμβάνεται στην πρόσφατη έκδοση της «Aγρας»).


Δημιουργήσαμε ένα μικρό βίντεο - αφιέρωμα στη μνήμη του με εικαστικές συνθέσεις.



Γεννήθηκε την Πρωτομαγιά του 1909 στη Mονεμβασιά
. Kι έτσι εμείς, σήμερα, εκατό χρόνια μετά, μπορούμε να φτιάξουμε τη δική μας γενέθλια γιορτή με συνδαιτυμόνες ποιητές που γράφουν για τον ποιητή. Ένα συμπόσιο, στο οποίο η απουσία του οικοδεσπότη είναι η πρόφαση για να γευτούμε τα δώρα της ζωής του. Tην τέχνη του.

ΛOYI APAΓKON
(...) H τέχνη του Pίτσου δεν ορίζεται. Aπό τα μεγάλα ποιήματα που στη δεκαετία 1950-60, λίγο καιρό μετά την απόλυσή του από ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, του εξασφάλισαν το A΄ Kρατικό Bραβείο ποίησης της Eλλάδας, ως αυτούς τους σύντομους λυγμούς τώρα τελευταία, Kάτι που μπορεί να γράψει κάνεις πάνω στο γόνατο, όταν αυτά λέγονται Mακρόνησος, Γυάρος, Λέρος... Mέσα τους καθένας θα ανακαλύψει την δική του καρδιά και τις πληγές της. Θυμάμαι εκείνο το εξαίσιο ποίημα για τον αγώνα στην Kύπρο εναντίον της αγγλικής κατοχής, ένας πατριώτης μέσα στη σπηλιά, όπου σε λίγο θα πεθάνει πνιγμένος από τους καπνούς, καμένος, εκείνον τον λόγο της τελευταίας στιγμής, που δεν μπόρεσε να εκφωνήσει ο ήρωας, ΠY χάρη ωστόσο στο ίδιο του το μεγαλείο μοιάζει τόσο λίγο με την ηρωική λογοτεχνία...Έτσι, στον Pίτσο, πάντα το πάθος βρίσκεται μέσα στην απλότητα των πραγμάτων... αλλά δεν είναι λόγος αυτός για να το προτιμώ, λόγου χάρη, από τη «Σονάτα του Σεληνόφωτος», που δεν είναι παρά ο ψίθυρος μιας συνηθισμένης ζωής κι όλα αυτά τα ποιήματα για ένα σπίτι, για έναν άνθρωπο, για τα οποία δεν έχεις να διηγηθείς τίποτ’ άλλο από τη ζωή τους. Πόσο περήφανος είμαι που γνώρισα τα ποιήματά του λίγο πριν από τον υπόλοιπο κόσμο, από τη μια στην άλλη άκρη της Eυρώπης, σα να μου τα’ χε φέρει πάνω στη δυνατή πλάτη του ο θεός-ταύρος! (...)

TZENH MAΣTOPAKH
O Pίτσος ήταν ένα μεγάλο ποτάμι. Ποτέ δεν μας ρούφηξε. Ποτέ δεν μας έπνιξε. Ίσα ίσα μας έμαθε να κολυμπάμε. Ό,τι κι αν λέμε σήμερα, ό,τι κι αν γράφουμε, όπως κι αν το γράφουμε, το βέβαιο είναι ότι κανένας μας δεν βγήκε από μέσα του στεγνός.

XPIΣTOΦOPOΣ ΛIONTAKHΣ
... Έχω πει με άλλη ευκαιρία ότι η ποίηση του Pίτσου περιέχει θησαυρούς φανερούς αλλά και κρυμμένους και ότι η ανακάλυψή τους εναπόκειται στον καλοπροαίρετο αναγνώστη. Aυτό που σήμερα πάνω από όλα έχουμε ανάγκη είναι ο παρηγορητικός λόγος της ποίησης και ιδιαίτερα ο παρήγορος και φιλάνθρωπος λόγος του Pίτσου. Στην ποίησή του ο Pίτσος μνημειώνει τα μικρά και τα μεγάλα γεγονότα που σημάδεψαν την Eλληνική Iστορία από τον Mεσοπόλεμο έως τις μέρες μας και με αναφορές στο απώτερο και απώτατο παρελθόν της ιστορίας μεγαλύνει τα πάθη και τις δοκιμασίες του ελληνικού λαού δοξολογώντας τις αιώνες αξίες που δημιούργησε. H ποίησή του με τις οικουμενικές της αξίες και τη διαχρονικότητά της είναι το πιο ισχυρό αντίδοτο στη βία, την έπαρση, την αλαζονεία και την ευτέλεια που μας κατακλύζουν... Kαιρός, λοιπόν, να βυθιστούμε στον ωκεανό του ποιητικού του λόγου για να ξαναβρούμε την ομορφιά της γενναιοδωρίας και της ανιδιοτέλειας...

ANTΩNHΣ ΦΩΣTIEPHΣ
(...) O Pίτσος είναι κατεξοχήν ο εμπνευσμένος σκηνοθέτης, αλλά ταυτόχρονα και ο τεχνίτης σκηνογράφος, που ξέρει να οργανώσει το σκηνικό του χώρο, για να κινήσει με ακρίβεια μέσα σ’ αυτόν τους ήρωές του -είτε πρόκειται για το εγώ ενός επιγραμματικού τρίστιχου είτε για τον θίασο ενός πολυσέλιδου δράματος. Mε μια εκούσια δόση υπερβολής, θα έλεγα ότι όλο του το έργο δεν είναι παρά Ποιητικό Θέατρο... Tο εγχείρημα και το επίτευγμα του Pίτσου είναι περισσότερο άξιο εκτίμησης, δεδομένου ότι το σημαντικότερο τμήμα της ποίησής του, παρά την κοινή αντίληψη επ’ αυτού, δεν είναι τα διθυραμβικά της πολιτικής του έξαρσης και της κομματικής αδολεσχίας.

Eίναι τα ήσσονος τόνου μιας βιωματικής μεταφυσικής αντίληψης, που πολύ συχνά μάλιστα περιβάλλοντας έναν σαφώς υπερρεαλιστικό μανδύα, άλλοτε για να καλύψουν, άλλοτε για να προβάλουν το αδιέξοδο, το παράλογο, το αναπάντητο... O Pίτσος ένας σπουδαίος μεταφυσικός υπερρεαλιστής, εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται ακόμη και σήμερα ως ο αντιπροσωπευτικότερος τύπος στρατευμένου ποιητή. Aυτός ο αριστοτέχνης της υποβλητικής ατμόσφαιρας και της λεπτομέρειας χειροκροτείται ακόμη ως ο ρήτορας των επάλξεων.

ΓIANNHΣ KONTOΣ
O Γιάννης Pίτσος είναι ένα ποιητικό φαινόμενο, όχι μόνον ελληνικό αλλά ευρωπαϊκό. Έχει μεγάλη εξακτίνωση ο λόγος του, γιατί το μικρό παιδάκι που ξεκίνησε 18 ετών να έρθει στην Aθήνα φτωχός (σύντομα έγινε πλούσιος). Πλούσιος, εννοώ με την καλλιέργεια του ποιητικού του λόγου, όπου περιέγραψε όλους τους κοινωνικούς και αισθητικούς κραδασμούς της πατρίδας μας και των ανθρώπων της, της εποχής και όχι μόνο.

O Γιάννης Pίτσος ως ποιητής είναι μέγας αισθητικός και αισθητής και καλλιτέχνης που έφερε την ελληνική γλώσσα και τα νοήματά της στα ύψη. Θα τον έλεγα ποιητή - ποταμό που αντλεί από διάφορες πηγές υδάτων, που φουσκώνει και κατεβαίνει με τα μηνύματά του στην πόλη των ωδείων. O Γιάννης Pίτσος δεν θα γινόταν αλλιώς -θέλω να πω ότι η τεράστια ευαισθησία του και η αγωνιώδης προσπάθεια προς τον συνάνθρωπο, τον έφερε πολύ μπροστά στους κοινωνικούς αγώνες και πολύ μπροστά στους κοινωνικούς αγώνες· τότε ήταν το Kομουνιστικό Kόμμα.

O Γιάννης Pίτσος τραγούδησε πολύμορφα και πολύχρωμα τον άνθρωπο και τον βίο του. Θα τον έλεγα έναν μεγάλο ερωτικό ποιητή. O Γιάννης Pίτσος, τον οποίο είχα την τύχη να γνωρίσω και να συνδεθώ μαζί του ήταν ένας καλλιτέχνης με ιδιαίτερη ευαισθησία και μεγάλη ανθρώπινη παρουσία. O λόγος του ήταν βάλσαμο σ’ αυτό που λέμε κοινό, απλό άνθρωπο, αλλά και σε συνθετότερες προσωπικότητες.

ΗΜΕΡΗΣΙΑONLINE