Σάββατο, 7 Μαρτίου 2009

Πρωινό Άστρο

η εικόνα είναι μέρος από τις δραστηριότητες
του σχολείου μας για το έτος Ρίτσου

Το "Πρωινό Άστρο" είναι το ποίημα που έγραψε ο Γιάννης Ρίτσος για το κοριτσάκι του, όταν έγινε πατέρας. Είναι το ποίημα της πατρικής στοργής και της λυρικής φαντασίας. Είναι ένα ποίημα "που μόνο ένας παλμογράφος θα μπορούσε να "οπτικοποιήσει" και να καταγράψει τους παλμούς της εκπληκτικής ευαισθησίας του". Ο ίδιος ο Ρίτσος το χαρακτηρίζει "Μικρή εγκυκλοπαίδεια υποκοριστικών" για την κορούλα του.

Κοριτσάκι μου, θέλω να σου φέρω
τα φαναράκια των κρίνων
να σου φέγγουν στον ύπνο σου.

Θέλω να σου φέρω
ένα περιβολάκι
ζωγραφισμένο με λουλουδόσκονη
πάνω στο φτερό μιας πεταλούδας
για να σεργιανάει το γαλανό όνειρό σου.

Θέλω να σου φέρω
ένα σταυρουλάκι αυγινό φως
δυο αχτίνες σταυρωτές απ` τους στίχους μου
να σου ξορκίζουν το κακό
να σου φωτάνε
μη μου σκοντάψεις, κοριτσάκι,
έτσι γυμνόποδο και τρυφερό
στ` αγκάθι κ` ενός ίσκιου.

Κοιμήσου.
Να μεγαλώσεις γρήγορα.
Έχεις να κάνεις πολύ δρόμο, κοριτσάκι,
κ` έχεις δυό πεδιλάκια μόνο από ουρανό.
Κοιμήσου.

Είναι όμως και η ατέλειωτη αγάπη και η θαυμάσια τρυφερότητα που κλείνει μέσα του κάθε άνθρωπος και την αφήνει να ξεχυθεί όταν βρεθεί μπροστά στις ρίζες της ζωής, όταν γίνει πάλι αγνός και απλός και αντικρύσει την ομορφιά της παιδικής ψυχής.

Ώρα καλή κι ώρα χρυσή
ήρθες με την καλήν αυγή
κ` η αυγή με σένα
να σμίξεις ουρανό και γη
κ` η ζωή να γίνει
φως και ψωμί
φως και κρασί
φως και γαλήνη.

Στο ποίημα αυτό ο ποιητής δίνει στίχους που κάνουν παραμύθι τη ζωή και κελάηδημα τη φωνή.

Νάτη η νύχτα που σιμώνει
χρυσοπράσινο παγώνι
γαλανόχρυσο παγώνι,
σέρνει τη μεγάλη ουρά της
πάνου στα καμπαναριά,
τα πουλιά και τα παιδιά
τα σταυρώνει, τα χρυσώνει.

Νάνι - νάνι, κοριτσάκι,
νάνι, κι ο πατέρας σου,
κράχτης του καλού καιρού
σμαραγδένιο βατραχάκι
στη δεξιά γωνιά του φεγγαριού,
στη φωνή του τ` άστρα βάνει.
Νάνι, νάνι.

[...]'Ενα ψαλίδι φεγγαριού
κόβει θαλάσσια κρίνα
κ` ένα αλητάκι σπάρος
φυσώντας - ξεφυσώντας
παίζει τη φυσαρμόνικα
έξω από τη μισόκλειστη
γρίλια μιας αχηβάδας.

Πρωταρχικό και αιώνιο το γεγονός της ανανέωσης της ανθρώπινης δημιουργίας, της παρουσίας μιας νέας ζωής.

ΠΟΥ γύριζες, κοριτσάκι, πριν έρθεις;
Εκεί που σμίγει η αγάπη της μητέρας
και του πατέρα,
εκεί που σμίγει η αγάπη των ανθρώπων
είναι η πατρίδα σου.

Μα που γύριζες, κοριτσάκι, πριν έρθεις;

Πηγή: Περιοδικό Νέα Εστία, τ. 1547, "Αφιέρωμα στον ποιητή Γιάννη Ρίτσο (1909-1990), Χριστούγεννα 1991



Δεν υπάρχουν σχόλια: